ಕನ್ನಡ ಹಾಗೂ ಚಲನಚಿತ್ರ ಮಾಧ್ಯಮ

ನಿನ್ನೆ ಅಷ್ಟೇ ನೋಡಿದ ‘ರಂಗಿತರಂಗ’ ಚಿತ್ರದಿಂದ ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷಗೊಂಡಿದ್ದೇನೆ, ಕಾರಣ ನಮ್ ಇಂಡಸ್ಟ್ರಿಲೂ ಒಳ್ಳೊಳ್ಳೆ ಸಿನಿಮಾ ಮಾಡುವವರ ಕೊರತೆ ಏನಿಲ್ಲ ಅಂತ. ಹಾಗಾದ್ರೆ ಇಷ್ಟು ದಿವಸ ಕೊರತೆ ಇದೆ ಅಂತ ಅನ್ನಿಸ್ತಿತ್ತೇನು? ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಬಹುಶಃ ಎರಡು ಉತ್ತರ ಕೊಡಬಹುದು, ಅದು ಎರಡು ವಿಭಿನ್ನ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಹೊರಬಂದದ್ದು. ಒಂದು ರಂಗಿತರಂಗ ನೋಡೋದಕ್ಕೂ ಮುಂಚಿಂದು, ಆಮೇಲೆ ರಂಗಿತರಂಗ ನೋಡಿದ ಮೇಲಿನದು. ನೋಡೋದಕ್ಕೂ ಮುಂಚೆ ನನಗೆ ನಮ್ಮಲ್ಲಿಯೇ ವಿಭಿನ್ನ ಚಿತ್ರ ತೆಗೆಯುವವರ ಕೊರತೆ ಇದೆ ಅಂತ ಅನ್ನಿಸ್ತಿತ್ತು. ಈಗ ನೋಡಿದ ಮೇಲೆ ಚಿತ್ರ ತೆಗೆಯುವವರ ಕೊರತೆ ಇಲ್ಲ, ನೋಡಿ ಅದನ್ನ ಮೆಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುವವರ ಕೊರತೆ ಇದೆ ಅಂತ ಅನ್ನಿಸ್ತು.

ಚಿತ್ರ ತೆರೆಗೆ ಬಂದು ಸುಮಾರು 50 ದಿನ ಅದಮೇಲೆ ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ಭರ್ಜರಿ ಪ್ರದರ್ಶನ ಕಂಡ ಮೇಲೆ ನಮ್ಮೂರಿಗೆ (ರಾಯಚೂರು) ಹಾಕಿದಾರೆ. ಆದ್ರೆ ಅದೇ ತೆಲುಗು ಸಿನಿಮಾ ಆಗಿದ್ರೆ ಎಂತದ್ದೆ ಇರಲಿ ಮೊದಲನೇ ದಿನ ಥೀಯೇಟರ್ ನಲ್ಲಿ ಹಾಜಿರ್. ಇದರಲ್ಲಿ ಥೀಯೇಟರ್ ಓನರ್ ಅವರದ್ದು ತಪ್ಪಿಲ್ಲ, ಪಾಪ ಅವ್ರು ಲಾಭಕ್ಕೆ ಅಂತಸಿನೆಮಾ ಓಡಿಸೋದು, ಆ ಲಾಭ ಯಾವ ಭಾಷೆ ಚಿತ್ರದಿಂದ ಬಂದ್ರೆ ಏನು, ಲಾಭ ಮುಖ್ಯ. ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ನಾವು ಕನ್ನಡಿಗರು ಒಂದುರೀತಿಯ ಪೂರ್ವಾಭಿಪ್ರಾಯ,ಅದೇ ರೀ, Stereotype ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಿವಿ, ನಮ್ಮ ಸಿನಿಮಾಗಳು low ಬಜೆಟ್, ಚೆನ್ನಾಗಿರಲ್ಲ ಅಂತ. ಇದಕ್ಕೆ ಮಧ್ಯೆ ಕೆಲವು ದಶಕ ಒಳ್ಳೆ ಸಿನಿಮಾ ಬರದೆ ಇದ್ದದ್ದು ಕಾರಣ ಇರಬಹುದು, ಹಾಗೇ ನಾವು ಈ ಡಬ್ಬಿಂಗ್ ವಿರುದ್ಧ ಇದಿವಿ, ನಮ್ ಇಂಡಸ್ಟ್ರಿಗೇ ಧಕ್ಕೆ ಆಗತ್ತೆ ಅಂತ. ಹೌದು, ಡಬ್ಬಿಂಗ್ ತಂದಿಲ್ಲ, ಹಾಗಂತ ಚಂದನವನ (Sandalwood) ಬೆಳೆದಿದೆ ಏನು?? ಅದೇ ಪಕ್ಕದ ತೆಲುಗು, ತಮಿಳು ಇಂಡಸ್ಟ್ರಿ ನಲ್ಲಿ ಡಬ್ಬಿಂಗ್ allowed ಆದರು ಸಿಕ್ಕಾಪಟ್ಟೆ ಮುಂದುವರೆದಿದಾರೆ  ಮತ್ತೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ simple ಓಡುವವರ ಜೊತೆ ನಾವು ಸರಿಸರಿಯಾಗಿ ಓಡಬೇಕು ರೀ, ಹಿಂದೆ ಬಿದ್ರೆ ನಡಿಯಲ್ಲ. ಡಬ್ಬಿಂಗ್ allow ಮಾಡಿದ್ರೆ ನಮ್ಮಲ್ಲೂ ಬೇರೆ ಇಂಡಸ್ಟ್ರಿ producerಗಳು ಬರ್ತಾರೆ, so called big budget cinema ಮಾಡೋಕೆ. ಇಲ್ಲ ಅಂದ್ರೆ ಯಾವಾಗಲೋ 5 ವರ್ಷಕ್ಕೆ ಒಮ್ಮೊಮ್ಮೆ ಬರೋ ಮುಂಗಾರು ಮಳೆ, ಮಿಲನ, ಮೈತ್ರಿ, ಉಪ್ಪಿ 2, ರಂಗಿತರಂಗ ಅಂತ ಬೆರಳೆಣಿಕೆ ಸಿನೆಮಾಗಳ ವೈಭವವನ್ನ ಹೇಳುತ್ತಾ ಮುಂದೆ ಸಾಗುತ್ತಾ ಇರ್ಬೇಕು, ಈ ಕೆಲಸ ಕೂಡ ಕನ್ನಡಾಭಿಮಾನ ಇದ್ದವರು ಮಾಡ್ತಾರೆ, ಇಲ್ದೆ ಇರುವವರು ನಮಗ್ಯಾಕೆ ಬೇಕು ಬಿಡು, ಯಾವ ಸಿನಿಮಾ ಎಷ್ಟ್ ಓಡಿದ್ರೆ ನಮಗೇನು ಅಂತ, ಬಂದಂತಹ ಒಳ್ಳೆ ಸಿನಿಮಾ ನೋಡುತ್ತಾ ಆರಾಮಾಗಿ ಇರ್ತಾರೆ.

ಕನ್ನಡದ ಜನ ಸದಭಿರುಚಿಯ ಸಿನೆಮಾಗಳನ್ನ ಯಾವತ್ತಿಗೂ ಬರಮಾಡ್ಕೊತಾರೆ, ಇದು ಪುಟ್ಟಣ್ಣ ಕಣಗಾಲ್ ಅವರಿಂದ ಈಗಿನ ಅನುಪ್ ಭಂಡಾರಿ ಅವರವರೆಗೂ ಸತ್ಯ. ಒಳ್ಳೆ ಸಿನಿಮಾ ಮಾಡಿ, ಕಥೆ ಸೊಗಸಾಗಿ ಇರ್ಬೇಕು, ಸಂಗೀತ, ಮನೋರಂಜನೆ, ಒಟ್ಟಾರೆ ಈಗಿನ ಜನಕ್ಕೆ ಹಿಡಿಸುವಂತಹ ಸಿನಿಮಾ ಮಾಡಿದ್ರೆ ನೋಡೇ ನೋಡ್ತಾರೆ. ಅಮೆರಿಕಾದ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಪತ್ರಿಕೆಯ weekend blockbusterನಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ಸಲ ಕನ್ನಡ ಚಲನಚಿತ್ರದ ಹೆಸರು ಬಂದಿದೆ ಅಂತೆ, ಅದು ರಂಗಿತರಂಗ. ಹೀಗೆ ಬರುವ ಎಲ್ಲ ಸಿನಿಮಾಗಳು, atleast ಮೂರರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಸಿನಿಮಾ ಹೀಗೆ ಬಂದ್ರೆ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿರತ್ತೆ ಅಲ್ವೇ. ಅದಕ್ಕೆ ಬೇರೆ ಭಾಷೆಯ ಸಿನಿಮಾಗಳು ನಮ್ಮ ಇಂಡಸ್ಟ್ರಿ ಗೆ ಅಡ್ಡ ಅಂತ ತಿಳಿಯೋದಕ್ಕಿಂತ ಸ್ಪರ್ಧೆ ಅಂತ ತಿಳಿದು ಸ್ಪರ್ಧಾತ್ಮಕ ಮನೋಭಾವ ಬೆಳೆಸಿಕೊಂಡು ಒಳ್ಳೆ ಚಲನಚಿತ್ರಗಳು ಬರಲಿ, ಜನರು ನೋಡಲಿ ಅಂತ ಹಾರೈಸುತ್ತೇನೆ. ಹಾ ಹೇಳೋದು ಮರೆತೇ, ಉಪ್ಪಿ 2 psychological ಥ್ರಿಲ್ಲರ್ ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ ಅಂತ ಕೇಳ್ದೆ, ಆದ್ರೆ ಕ್ಷಮಿಸಿ ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಬರಿತಾ ಇಲ್ಲ ಯಾಕೆ ಅಂದ್ರೆ ಯಾವುದರ ಬಗ್ಗೆ ಬರಿಬೇಕಾದ್ರೆ ಅದು ಅರ್ಥ ಆಗ್ಬೇಕಲ್ವ 😉

ಹಾಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ!!

ಶಿಕ್ಷಕರ ದಿನಾಚರಣೆ ಹತ್ತಿರವಿರುವ ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನನಗೆ ತೋಚಿದ ನಾಲ್ಕು ಮಾತುಗಳನ್ನ ಇಲ್ಲಿ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ಈಗಿನ ವೇಗ ಗತಿಯಲ್ಲಿ ಓಡುತ್ತಿರುವ ಯುಗದಲ್ಲಿ ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಮೊಬೈಲ್ ಲ್ಯಾಪ್ಟಾಪ್ ಐಪಾಡ್ ಮುಂತಾದವುಗಳ ಮಧ್ಯೆ ದಿನದ 24 ಗಂಟೆ ಹೇಗೆ ಹೋಗುತ್ತವೆ ಎಂದು ತಿಳಿದು ತಿಳಿಯದ ಸ್ಥಿತಿಯಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ನಾವುಗಳು ನಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನು ರೂಪಿಸುವಲ್ಲಿ ಮಹತ್ಕಾರ್ಯ ವಹಿಸುವ ನಮ್ಮ ಪಾಲಕರ ಹಾಗೂ ಶಿಕ್ಷಕರ ಕೊಡುಗೆಯ ಕುರಿತು ಕಿಂಚಿತ್ತಾದರೂ ಯೋಚಿಸಬೇಡವೇ ಎನಿಸಿತು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಜೀವನದಲ್ಲೂ ಪ್ರೇರಣೆ ನೀಡಿದವರು ಒಬ್ಬರಾದರು ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತಾರೆ (ಇಲ್ಲದವರು ಇರಬಹುದೇನೋ, ಅಥವಾ ಇದ್ದರು ಅವರೇನು ಮಹಾ ಎಂಬ ಧೋರಣೆಯವರು ಇರಬಹುದು). ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಆದರ್ಶ ಹಾಗೂ ನಾನು ಗುರು ಎಂದು ಮೊದಲು ಪರಿಗಣಿಸಿದ್ದು ಸರ್.ಎಂ.ವಿಶ್ವೇಶ್ವರಯ್ಯ ಅವರು. ಅವರ ಸಾರ್ಥಕ ಬದುಕು, ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಸೇವೆ, ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಎಲ್ಲವು ನನಗೆ ಸ್ಪೂರ್ತಿ. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ನಾನು ಅವರಿಗೆ ತುಂಬು ಹೃದಯದ ಕೃತಜ್ಞತೆಗಳನ್ನು  ಅರ್ಪಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ನನ್ನಲ್ಲಿ ‘ಏನನ್ನಾದರೂ ನೀನು ಸಾಧಿಸಬಲ್ಲೆ ಅಂತಹ ಶಕ್ತಿ ನಿನಗಿದೆ’ ಎಂದು ಹುರಿದುಂಬಿಸಿದವರು ಗೋಪಾಲ್ ರಾವ್ ಸರ್ ಅವರು. ಈಗ 3 ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಅವರು ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಮಾತ್ರ ತಿಳಿದಿದೆಯೇ ಹೊರತು ಮತ್ತೇನು ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಅವರೆಲ್ಲೇ ಇರಲಿ ಅವರ ಆಶಿರ್ವಾದ ಸದಾ ನನ್ನ ಮೇಲಿರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಭಾವಿಸಿ ಅವರಿಗೂ ನಾನು ಕೃತಜ್ಞತೆಯನ್ನು ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.

ಶಿಕ್ಷಕರು ನಮ್ಮಲ್ಲಿರುವ ಪ್ರತಿಭೆಯನ್ನು ಗುರುತಿಸಿ, ಹುರಿದುಂಬಿಸಿ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುವ ಆ ದೇವರು ನೀಡಿದ ವಿಶಿಷ್ಟ ಕೊಡುಗೆ. ಅಬ್ದುಲ್ ಕಲಾಂ ಅವರು ಕೂಡ ತಮ್ಮ ಗುರುಗಳನ್ನು ನೆನೆಸದೆ ಭಾಷಣ ಮಾಡಿದ್ದನ್ನು ನಾನು ಕಂಡಿಲ್ಲ.  ಒಳ್ಳೆಯ ಗುರಿ ಹಾಗೂ ಗುರು ಎರಡು ಇದ್ದಾರೆ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಸಾಧನೆಗೆ ಕೊನೆಯೇ ಇರುವುದಿಲ್ಲವೇನೋ, ಬಹುಶಃ ಅದಕ್ಕೆ ದಾಸರು ಹೇಳಿದ್ದು “ಗುರುವಿನ ಗುಲಾಮನಾಗುವತನಕ ದೊರೆಯದು ಮುಕುತಿ” ಎಂದು.

ಎಲ್ಲವನ್ನು ಅರಿತ ಗುರು ಸಿಕ್ಕಿಬಿಟ್ಟರೆ ನೀನೇ ಧನ್ಯ ಎಂದು ಡಿ.ವಿ.ಜಿ ಅವರು ತಮ್ಮ ‘ಮಂಕುತಿಮ್ಮನ ಕಗ್ಗ’ದಲ್ಲಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ

“ತರಣಿ ದರ್ಶನಕ್ಕಿಂತ ಕಿರಣಾನುಭವ ಸುಲಭ; ಪರಮ ಶಾಸ್ತ್ರಕ್ಕಿಂತ ಸರಿಯುದಾಹರಣೆ; ಪರಮ ತತ್ವವ ಕಂಡ ಗುರುವನರಸುವುದೆಲ್ಲಿ; ದೊರೆ ತಂದು ನೀ ಧನ್ಯ ಮಂಕುತಿಮ್ಮ”

ಶಿಕ್ಷಕ ವೃತ್ತಿ ಬಹು ಕಠಿಣ. ಆದರೆ ಈಗಿನ ಜನತೆ ಏನು ಆಗಲಿಲ್ಲವೆಂದಾಗ ಟೀಚರ್ ಆಗಲು ಬಯಸುತ್ತಾರೆ. ಇದು ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸರಿ? ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಒಳ್ಳೆಯ ಗುರು ದೊರೆತರೆ ಶಿಶುನಾಳ ಶರೀಫರು ಆಗಬಹುದು, ಅಬ್ದುಲ್ ಕಲಾಂ ಕೂಡ ಆಗಬಹುದು. ಎಲ್ಲರಿಗೂ  ಒಳ್ಳೆಯ ಗುರು ದೊರೆಯಲಿ. ಒಂದುವೇಳೆ ಆಗಲೇ ದೊರೆತಿದ್ದರೆ ಒಂದು ಧನ್ಯವಾದವನ್ನು ತಿಳಿಸಿಬಿಡೋಣ ಅಲ್ಲವೇ?? ಏನಂತಿರ ………