ಸಂತೋಷವೆಂದರೆ

ತುಂಬಾ ದಿನಗಳಿಂದ ಈ ಸಂತೋಷ ಎಂದರೇನು? ಎನ್ನುವ ವಿಷಯದ ಬಗ್ಗೆ ಬರೆಯುವ ಆಸೆ ಇತ್ತು. ಸಂತರು, ದಾಸರು, ಶರಣರು, ಅನುಭಾವಿಗಳು ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ತುಂಬಾ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ನಾನು ನನಗೆ ತಿಳಿದ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸಂತೋಷದ ಪರಿಭಾಷೆಯನ್ನು ನಿರೂಪಿಸೋಣ ಎಂದು ಹೊರಟಿರುವೆ.

ಈಗಿನ ಈ ಅಂತರ್ಜಾಲದ ಯುಗದಲ್ಲಿ, ಜನರು ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಬರಹ, ಚಿತ್ರಗಳಿಗೆ ಬರುವ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಸಂತೋಷ ಕಂಡುಕೊಳ್ಳುವ ಪರಿಪಾಠ ರೂಢಿಗೆ ಬಂದಂತಿದೆ. ಇದರ ತಳ-ಬುಡ ನನಗೆ ಅರ್ಥವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಸಂತೋಷವನ್ನು ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು, ಒಪ್ಪಬೇಕಾದದ್ದೇ! ಆದರೆ ನೋವು, ಸಂಕಟವನ್ನು ಕೂಡ ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾಡುವವರನ್ನು ಏನನ್ನೋಣ? ಅದಕ್ಕೆ ಲೈಕ್ ಮಾಡುವವರ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಗುಂಪೇ ಇದೆ. ಇದರಿಂದ ನಿಮ್ಮ ನೋವಿಗೆ, ಅಥವಾ ಸಮಸ್ಯೆಗೆ ಪರಿಹಾರ ಸಿಕ್ಕ ಹಾಗಾಯಿತೇನು? ಅಥವಾ ಇಷ್ಟು ಜನ ಇದನ್ನು ನೋಡಿದರಲ್ಲ ಅಂತ ಸಂತೋಷವಾಯಿತೇ?

ನಮ್ಮ ಈಗಿನ ಯುವಜನ ಮೊಬೈಲ್, ಟೀವಿ, ಕಂಪ್ಯೂಟರ್ ಎನ್ನುವ ಗೋಡೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡು ಅದರೊಳಗೆ ಜೀವಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. “ಬೆಟ್ಟದ ಮೇಲೊಂದು ಮನೆಯ ಮಾಡಿ ಮೃಗಗಳಿಗೆ ಅಂಜಿದರೆಂತಯ್ಯ” ಎನ್ನುವ ಹಾಗೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣದೊಳಗೊಂದು ಮನೆಯ ಮಾಡಿ, ಖಿನ್ನತೆಗೆ ಅಂಜಿದರೆಂತಯ್ಯ ಎನ್ನುವ ಸಮಯ ಬಂದಿದೆ. ಪ್ರತಿ ನಿಮಿಷಕ್ಕೊಮ್ಮೆ ಮೊಬೈಲ್ ನೋಡುವುದು, ಫೇಸ್ಬುಕ್, whatsapp, instagram ಅಂತೆಲ್ಲ ಭಯಂಕರ ಬ್ಯುಸಿ ಆಗಿರೋ ಈಗಿನ ಜನತೆಗೆ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಹೇಗೆ ಕಲಿಸುವುದು?

ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದ ತಕ್ಷಣ ಮೊಬೈಲ್ ಮೂಲಕ ಎಲ್ಲರಿಗೆ ಶುಭೋದಯ ಹೇಳುವದರಲ್ಲೇ ಕಾಲ ಕಳೆಯುವ ಬದಲು, ಮನೆಯಲ್ಲಿರುವವರನ್ನು ಮೊದಲು ನೋಡಿ, ನಕ್ಕು, ಅವರೊಂದಿಗೆ ಕಾಫಿ ಕುಡಿತಾ ಮಾತನಾಡಿ, ದಿನ ಪತ್ರಿಕೆ ಓದೋದರಲ್ಲಿ ಇರುವ ಆನಂದವನ್ನು ತಿಳಿಯ ಹೇಳುವವರಾರು? ಎಲ್ಲರ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಕಷ್ಟಗಳು ಇರುತ್ತವೆ, ಅದಿರದಿದ್ದರೆ ಜೀವನ ಅನುಭವಿಸುವ ಮಜಾ ಎಲ್ಲುಂಟು? ಆದರೆ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲಗಳಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಊರು ತಿರುಗಿದ, ಹೊಸ ಮನೆ, ಕಾರು ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ನೋಡಿ ತಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನು ಬೈದುಕೊಂಡವರು ಎಷ್ಟು ಜನ ಇದ್ದಾರೆ… ಇದೆಲ್ಲ ಯಾಕೆ ಬೇಕು? ನಮ್ಮ ಜೀವನವನ್ನು ಇನ್ನೊಬ್ಬರೊಂದಿಗೆ ಹೋಲಿಸಿಕೊಂಡು ಇರುವ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಹಾಳು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವವರಿಗೆ ಏನು ಹೇಳಬೇಕು? ನಮ್ಮನ್ನು ನಾವು ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಹೋಲಿಸಿ ನೋಡಬೇಕು. ಹೋದ ವರ್ಷ ಈ ಸಮಯ ನಾನು ಹೇಗಿದ್ದೆ, ಈಗ ಹೇಗಿದ್ದೇನೆ. ಬೆಳವಣಿಗೆ ಆಗಿದೆ, ಆರ್ಥಿಕ ಪರಿಸ್ಥಿತಿ ಸುಧಾರಿಸಿದೆ, ಚಿಕ್ಕ ವಾಹನ ಕೊಂಡಿರುವೆ, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳ ಮದುವೆ ಆಗುತ್ತಿದೆ. ಸಾಕಲ್ಲವೇ ಈ ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಸಂತೋಷ ಪಡಲಿಕ್ಕೆ? ಇದು ಬಿಟ್ಟು ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರು ಹೊರ ದೇಶಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ ಬಂದರು, ಎದುರು ಮನೆಯವರು ಕಾರು ಕೊಂಡರು, ಇನ್ನೊಬ್ಬರು ಇನ್ನೇನೋ ಮಾಡಿದರು ಅಂತ ಖಿನ್ನತೆಗೆ ಒಳಗಾಗುವುದು ಎಷ್ಟು ಸರಿ?

ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವ, ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆ, ಜೀವನಾನುಭವ ಎಲ್ಲವೂ ವಿಭಿನ್ನ, ವಿಭಿನ್ನತೆಯೇ ಪ್ರಕೃತಿ ನಿಯಮ. ಊಹಿಸಿ ನೋಡಿ, ಎಲ್ಲ ಒಂದೇ ತೆರನಾದ ಮನೆಗಳು, ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ಒಂದೇ ತೆರನಾದ ಮರಗಳು, ಒಂದೇ ರೀತಿಯ ಕಾರು… ಇಡೀ ಜಗತ್ತೇ ಹೀಗಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಏನಾಗುತ್ತಿತ್ತು ಪರಿಸ್ಥಿತಿ? ಬೇರೆ ಬೇರೆ ಇರುವುದೇ ಸೃಷ್ಟಿ ನಿಯಮ. ವಿವಿಧತೆಯಲ್ಲಿ ಏಕತೆಯನ್ನು ಕಾಣುವುದು ನಮ್ಮ ಸಂವಿಧಾನದ ಮೂಲಭೂತ ತತ್ವ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ ಜೀವನದ ಅವಿಭಾಜ್ಯ ಅಂಗ.

ಒಂದೊಳ್ಳೆ ಮುಗುಳ್ನಗೆ, ಜೀವನದ ಬಗ್ಗೆ ಗೌರವ, ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಧನಾತ್ಮಕ ಚಿಂತನೆ, ನಮ್ಮ ಮೇಲೆ ನಮಗೆ ವಿಶ್ವಾಸ, ನಮ್ಮವರ ಬಗ್ಗೆ ಅಭಿಮಾನ ಇಷ್ಟಿದ್ದರೆ ಸಾಕಲ್ಲವೇ ಸಂತೋಷವಾಗಿರಲು?  ಸಂತೋಷವಾಗಿರಲು ಕಲಿಯಲು ಒಳ್ಳೆ ಗುರು ಯಾರು ಗೊತ್ತೇ? ಮಗು.. ಮಗುವನ್ನು ನೋಡಿ ಅದು ಯಾವಾಗಲು ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ, ಹೊಸತನವನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಿರುತ್ತದೆ, ಕಲಿಯುತ್ತಿರುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ಸಂತೋಷವಾಗಿರುತ್ತದೆ, ನಡೆಯುವಾಗ ಬಿದ್ದರೆ, ಬಿದ್ದೆ ಎಂಬ ಅವಮಾನವಿಲ್ಲ, ಸೋತೆ ಎನ್ನುವ ಅಂಜಿಕೆಯಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ, ಮತ್ತೆ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡುತ್ತದೆ, ಗೆಲ್ಲುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ನಾವು ಆಗಬೇಕು. ನಮ್ಮೊಳಗಿನ ಮಗುವನ್ನು ಸದಾ ಜಾಗೃತವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ಸಂತೋಷ ಎನ್ನುವುದೊಂದು ನಮ್ಮೊಳಗೆ ಇರುವ ಪರಿಕಲ್ಪನೆ, ಅದೊಂದು ಅನುಭೂತಿ. ಸಂತೋಷವಾಗಿದ್ದೇನೆ ಎಂದರೆ ಇದ್ದೇನೆ, ಇಲ್ಲ ಎಂದರೆ ಇಲ್ಲ. ಆಸೆಗಳ ಕುದುರೆಗೆ ನಮ್ಮ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಕಟ್ಟಿ ಓಡಲು ಬಿಟ್ಟರೆ ನಾವು ಎಂದಿಗೂ ಸಂತೋಷವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಕುವೆಂಪುರವರು ಹೇಳಿದ ಹಾಗೆ “ಆನಂದಮಯ ಈ ಜಗ ಹೃದಯ”!!ಅದನ್ನು ನೋಡುವ, ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವ ಒಳಗಣ್ಣನ್ನು ನಾವು ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅನಾರೋಗ್ಯವಾದ ಈ ಹುಚ್ಚು ಜಗತ್ತಿನ ಬೆಪ್ಪು ಸ್ಪರ್ಧೆಗೆ ಒಳಗಾಗದೇ ಎಲ್ಲರೂ ಸಂತೋಷವಾಗಿರಿ, ನಗು ನಗುತ್ತಾ ಇರಿ!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s