ಸಾವನದುರ್ಗ

ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ 60 ಕಿ.ಮೀ ದೂರದಲ್ಲಿ, ರಾಮನಗರ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ಥಿತವಾಗಿರುವ ಎರಡು ಬೆಟ್ಟಗಳನ್ನೇ ಸಾವನದುರ್ಗ ಬೆಟ್ಟಗಳೆಂದು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಈ ಎರಡು ಬೆಟ್ಟಗಳನ್ನು ಕರಿಗುಡ್ದ, ಬಿಳಿಗುಡ್ಡ ಎಂತಲೂ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಬೃಹದ್ ಗಾತ್ರದ ಏಕಶಿಲಾ ಬೆಟ್ಟಗಳು ಇವಾಗಿವೆ, ಮತ್ತು ಏಷ್ಯಾ ಖಂಡದಲ್ಲೇ ಅತೀ ದೊಡ್ಡದಾದ ಏಕಶಿಲಾ ಬೆಟ್ಟಗಳಲ್ಲಿ ಇದೂ ಒಂದು ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸಲಾಗುತ್ತದೆ.

ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಕಾಂಕ್ರೀಟ್ ಕಾಡನ್ನು ನೋಡಿ ಬೇಸತ್ತ ಜನ ಒಮ್ಮೆ ಇದನ್ನು ಭೇಟಿ ನೀಡಿ ಮನಸನ್ನು ಉಲ್ಲಸಿತಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ಬ್ರಿಟೀಷರು ಇದನ್ನು ‘ಸಾವಿನ ದುರ್ಗ’ ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದರಂತೆ. ಅಷ್ಟು ಕಡಿದಾದ ಬೆಟ್ಟವನ್ನು ಏರಲು ಕಷ್ಟ ಎಂದು ಸೂಚಿಸಲು ಈ ರೀತಿ ಕರೆದಿರಬಹುದು. ಆದರೆ, ಈಗ ಚಾರಣಿಗರಿಗೆ ತುಂಬಾ ಅನುಕೂಲಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ, ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಂಜಾಗರೂಕತೆಯಿಂದ ಬೆಟ್ಟವನ್ನು ಯಾವ ಭಯವಿಲ್ಲದೆ ಏರಬಹುದು.

ನನಗೆ ಈ ಸಾವನದುರ್ಗವನ್ನು ಭೇಟಿ ನೀಡಿದ ಅನುಭವ ಬಹು ವಿಶೇಷವಾದದ್ದು, ಕಾರಣ ಒಬ್ಬ ವಿಶೇಷ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಂದಿಗೆ ನನ್ನ ಪಯಣ ಸಾಗಿತ್ತು. ಸುಮಾರು 10.30 ಕ್ಕೆ ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ನಾನು ಮತ್ತು ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿಯ ಹುಡುಗ ಪ್ರಯಾಣ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದೆವು. ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಹೆದ್ದಾರಿ ಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಚಲಿಸುವುದು ಒಂದು ರೀತಿಯ ಅನುಭವವಾದರೆ, ತದನಂತರ ಪ್ರಾರಂಭವಾದ ಕಾಡು ನಡುವಣ ದಾರಿ ಇನ್ನೂ ಸೊಗಸಾಗಿತ್ತು. ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಈ ಯೋಜನೆಯನ್ನು ಹೂಡಿಕೊಂಡಿದ್ದೆವು. ಮೊದಲಿಗೆ ದೊಡ್ಡ ಆಲದ ಮರವನ್ನು ತಲುಪಿದೆವು. ಇದು ಬೆಂಗಳೂರಿನಿಂದ ಸರಿ ಸುಮಾರು 25 ಕಿ. ಮೀ ದೂರದಲ್ಲಿದೆ. 400 ವರ್ಷ ಪುರಾತನವಾದ ಈ ಮರ ಅಂದಾಜು 3 ಎಕರೆ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಹರಡಿದೆ. ಇಳಿಬಿದ್ದ ಬೇರುಗಳನ್ನು ನೋಡುತ್ತಾ ಸಾಗುವುದು ಅಪರೂಪದ ಸುಂದರ ಅನುಭವವಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿಂದ ಮುಂದೆ ನಮ್ಮ ಪಯಣ ಮುಂದುವರೆದದ್ದೇ ಸಾವನದುರ್ಗಕ್ಕೆ.

ರಸ್ತೆಯ ಇಕ್ಕೆಲದಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಲೂ ಆಕಾಶದೆತ್ತರಕ್ಕೆ ನಿಂತ ನೀಲಗಿರಿ ಮರಗಳು ಬಿಸಿಲನ್ನು ಆಗಾಗ ಮರೆಯಾಗಿಸಿದ್ದವು. ಚಿಲಿಪಿಲಿ ಗುಟ್ಟುವ ಹಕ್ಕಿಯ ನಿನಾದ ಸ್ವಾಗತ ಕೋರುತ್ತಿರುವಂತಿತ್ತು. ಡಿಸೆಂಬರ್ ತಿಂಗಳಾದ್ದರಿಂದ ಕಾರಿನ ಮೇಲೆ ಉದುರುತ್ತಿರುವ ಎಲೆಗಳು ನಮಗಾಗಿಯೇ ಪ್ರಕೃತಿ ದೇವಿಯು ಸುರಿಸುತ್ತಾ ಮಂಗಳ ಕೋರುತ್ತಿರುವ ಹಾಗಿತ್ತು. ಈ ದೃಶ್ಯದಿಂದ ಹಳೆ ಹಿಂದಿ ಹಾಡೊಂದು ಮನದಲ್ಲಿ ಮೂಡಿ ಮರೆಯಾಗಿತ್ತು, ‘ಬಹಾರೋನ್ ಫೂಲ್ ಬರಸಾಒ ಮೇರಾ ಮೆಹಬೂಬ್ ಆಯಾ ಹೈ, ಮೇರಾ ಮೆಹಬೂಬ್ ಆಯಾ ಹೈ’, ಇದು ಮನಸ್ಸಿನ ಹಿಂಪರದೆಯಲ್ಲಿ ಮೂಡಿದ ಹಾಡಾಗಿದ್ದರೆ, ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಮಧುರವಾದ ಹಿಂದಿ ಹಾಡು ಮೂಡಿ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ‘ತುಮ್ ಸೆ ಹಿ ದಿನ್ ಹೋತಾ ಹೈ, ಫಿರ್ ವೊಹಿ ಶಾಮ್ ಆತಿ ಹೈ, ತುಮ್ ಸೆ ಹಿ, ತುಮ್ ಸೆ ಹಿ’. ಹೀಗೆಯೇ ಮಧ್ಯ ಮಧ್ಯ ಕೇವಲ ‘ವಾಹ್ ಸೊಗಸಾಗಿದೆ’ ಎಂಬ ಉದ್ಗಾರದ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಮಾತ್ರ ಆಡುತ್ತ, ಸಂತೋಷದ ಮೌನದ ಮಧ್ಯೆ ದಾರಿ ಸಾಗಿತ್ತು.

ಒಂದು ಕಡಿದಾದ ತಿರುವನ್ನು ಸಾಗಿದ ಬಳಿಕ ನಾವಿಬ್ಬರು ಕಾರನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಕೆಳಗಡೆ ಇಳಿಯಲೇ ಬೇಕಾದ ರಮಣೀಯ ದೃಶ್ಯವೊಂದು ಥಟ್ ಎಂದು ಕಣ್ಣ ಮುಂದೆ ಬಂದಿತು. ಅದೇ ಮಂಚನಬೆಲೆ ಆಣೆಕಟ್ಟಿನ ಹಿನ್ನೀರಿನ ವಿಹಂಗಮವಾದ ನೋಟ. ಕಣ್ಣು ಹರಿದಷ್ಟೂ ನೀರು ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ನಿಂತು ಸವಿದರೆ ತಿಳಿಯಬಹುದೇ ವಿನಃ ಶಬ್ದದಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇದನ್ನು ಕಣ್ ದಣಿಯೇ ಸವಿದು ಅಲ್ಲಿಂದ ಮತ್ತೆ ಮುಂದಕ್ಕೆ ಅದೇ ರಸ್ತೆ ಬದಿಯ ಮರಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಸಾಗಿ ತಲುಪಿದೆವು ಸಾವನದುರ್ಗ. ಬೆಟ್ಟ ಏರಲು ಯಾವುದೇ ರೀತಿಯ ತಯಾರಿ ಮಾಡಿರದ ಕಾರಣ ಅಲ್ಲಿ ದೂರದಿಂದ ಬೆಟ್ಟದ ದೃಶ್ಯವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಸವಿದೆವು. ಕೆಳಗಡೆ ಸ್ವಲ್ಪವೇ ದೂರದಲ್ಲಿ ಲಕ್ಷ್ಮೀ ನರಸಿಂಹ ದೇವಸ್ಥಾನವು ಇದೆ. ತುಂಬಾ ಜನ ಸಂದರ್ಶಿಸಲು ತಂಡೋಪ ತಂಡವಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದರು. ಸ್ವಲ್ಪ ಅಲ್ಲಿಯೇ ವಿಹರಿಸಿ, ಮುಂದೆ  ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಹೆದ್ದಾರಿಯ ಹಾದಿ ಹಿಡಿದೆವು. ಹೊಟ್ಟೆ ಚುರುಗುಟ್ಟುತ್ತಿತ್ತು, ಹೆದ್ದಾರಿಯ ಹೋಟೆಲ್ ಒಂದರಲ್ಲಿ ಭರ್ಜರಿ ದಕ್ಷಿಣ ಭಾರತದ ಊಟ ಸವಿದೆವು.

ಮನಸೆಲ್ಲ ಹೋಗಿ ಬಂದ ಹಾದಿ ನೆನೆಯುತ್ತಿತ್ತು, ಅಯ್ಯೋ ದಾರಿ ಮುಗಿದೇ ಹೋಯಿತೇ ಎಂದು ಚಡಪಡಿಸುತ್ತಿತ್ತು, ಒಲ್ಲದ ಭಾರವಾದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಮತ್ತೆ ಬೆಂಗಳೂರು ಮಹಾನಗರವನ್ನು ನಾವು ಹೊಕ್ಕಾಗ ಸಂಜೆ 4 ಗಂಟೆಯಾಗಿತ್ತು.

ನೀವೂ ಒಮ್ಮೆ ಭೇಟಿ ನೀಡಿ, ನಿಮ್ಮ ಪ್ರೀತಿ ಪಾತ್ರರೊಂದಿಗೆ ಹೋದರಂತೂ ಸೋಜಿಗದ ಸೊಗಸಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಕಾರಿನಲ್ಲಾದರೆ ಮತ್ತೂ  ವಿಶೇಷವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ದ್ವಿಚಕ್ರ ವಾಹನದಲ್ಲಿಯಂತೂ ನಯನ ಮನೋಹರ. ಜೊತೆಯಾಗಿ ನಮಗಾಗಿಯೇ ಕಾದ ಸ್ವರ್ಗದ ದ್ವೀಪವೊಂದಕ್ಕೆ ಪಯಣಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ ಎಂಬ ಅನುಭವ ನೀಡಿದ ಆ ದಾರಿಗೆ ನನ್ನ ನಮನ. ಸುಂದರವಾದ ದಿನವನ್ನು ಕೊಡುಗೆಯಾಗಿ ಕೊಟ್ಟ ನನ್ನ ಹುಡುಗನಿಗೆ ಪ್ರೀತಿಯ ಧನ್ಯವಾದ.