ಅಪಸ್ವರ-ಅಪಜಯ

‘ಅಪಸ್ವರ’ ಇದು ತ್ರಿವೇಣಿ ಅವರ ಕಾದಂಬರಿ. ಈ ಕಾದಂಬರಿ ಬಗ್ಗೆ ಮೊದಲು ನಾನು ‘ಬೆಂಕಿಯಲ್ಲಿ ಅರಳಿದ ಹೂವು’ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದ್ದೆ. ಮೊನ್ನೆ ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿ ಈ ಕಾದಂಬರಿ ಓದುವ ಭಾಗ್ಯ ದೊರೆಯಿತು. ಆಗಲೇ ತಿಳಿದದ್ದು ಇದರ ಮುಂದುವರಿದ ‘ಅಪಜಯ’ ಎನ್ನುವ ಕಾದಂಬರಿಯೂ ಇದೆ ಎಂದು.
ಶೀರ್ಷಿಕೆಯನ್ನು ಓದಿದ ತಕ್ಷಣ ನನಗನಿಸಿದ್ದು ಇದೊಂದು ವಿಶಾದವಾದ ಅಂತ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತದೆ ಎಂದು . ಹಾಗೆಯೇ ಇದೆ! ಆದರೆ ದುರಂತದಲ್ಲಿ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುವುದೇನೋ ಎಂದೆಣಿಸಿದ್ದೆ, ಆದರೆ ಹಾಗೇನೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ.
ಅದೇಕೋ ಈ ಕಾದಂಬರಿಯ ನಾಯಕಿಯ ಜೀವನ ದುಃಖದಲ್ಲಿ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುವುದಾದರೂ ನಾಯಕಿ ‘ಮೀರ’ಳ ಪಾತ್ರ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತುಂಬಾ ಹಿಡಿಸಿತು. ಚಿಕ್ಕಂದಿನಲ್ಲೇ ತಂದೆ ತಾಯಿಯನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನ ಆಶ್ರಯದಲ್ಲಿ, ಚಿಕ್ಕಮ್ಮನ ತಿರಸ್ಕಾರದ ನುಡಿ ಕೇಳುತ್ತಾ ಬೆಳೆಯುವ ಮೀರ ಭಾವುಕ ಜೀವಿಯಾಗುತ್ತಾಳೆ ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ. ಆದರೆ ಆಕೆಯ ಆಲೋಚನಾ ಲಹರಿ, ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವ ನಿರ್ಧಾರ, ದಿಟ್ಟ ಹೆಜ್ಜೆ, ಬದುಕನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ಬಗೆ, ಮನಸ್ಸಿನ ನೂರೊಂದು ಗೊಂದಲಗಳು, ವೃತ್ತಿಪರತೆ ಇವೆಲ್ಲವನ್ನು ನೋಡಿದಾಗ ಆಕೆ ಇಂದಿನ ಇಪ್ಪತ್ತೊಂದನೇ ಶತಮಾನದ ವಾಸ್ತವ ಮಹಿಳೆಯಾಗಿ ಕಂಗೊಳಿಸುತ್ತಾಳೆ.
ಇನ್ನೊಂದು ಬಹು ಆಶ್ಚರ್ಯಕರವಾದ ಸಂಗತಿ ಎಂದರೆ ಶಾಮು ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ಮೀರಳಿಗಿಂತ ಕಡಿಮೆ ಓದಿದ್ದರೂ ಸಹ, ಆಕೆಯನ್ನು ಚುಚ್ಚು ಮಾತಿನಿಂದ ನೋಯಿಸುವುದಾಗಲಿ ಅಥವಾ ಮುಂದೆ ಓದಲು ಹಿಂದೇಟು ಹಾಕುವುದಾಗಲಿ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. Of course, ಮೊದಮೊದಲು ಅವನು ಅವಳನ್ನು ಓದಲು ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ. ಏಳೆಂಟು ವರ್ಷಗಳ ದಾಂಪತ್ಯದಲ್ಲಿ ಮಗಳ ಅಗಲಿಕೆಯ ನೋವಿನಿಂದ ಅವನು ಮುಂದೆ ಅವಳಿಗೆ ಓದಲು ಸಹಕರಿಸಿದರೂ ಕೂಡ, ಆಗಲಾದರೂ ಒಪ್ಪಿಗೆ ನೀಡಿದನಲ್ಲ! ನಿನ್ನ ಹಣೆಬರಹ ಹೀಗೆಯೇ ಬದುಕು ಎಂದು ನಿರ್ಬಂಧ ಹೇರಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ ಎಂದು ಸಂತೋಷವಾಗುತ್ತದೆ. ಮೀರಳಿಗೆ ಅವನು ಮದುವೆಯಾದ ತಕ್ಷಣ ಓದಿಸದೇ ಇರಲು ಕಾರಣ ಅವನ ಹುಚ್ಚು ಪ್ರೀತಿ ಅಷ್ಟೇ ವಿನಃ ಅವನಿಗೆ ಇದ್ದ ಸಹಜವಾದ ಪುರುಷ ಪ್ರಾಧಾನ್ಯ ಅಹಂ ಅಲ್ಲ, ಓದಿನಿಂದ ಯಾವ ಕಾರ್ಯ ತಾನೇ ಸಾಧಿಸಬೇಕಾಗಿದೆ ಎಂಬ ಔದಾಸೀನ್ಯವೇ ಕಾರಣ.
ಇನ್ನು ಮೀರ ತಾನು ವೈದ್ಯಳಾಗಲೇಬೇಕೆಂಬ ದೃಢ ನಿರ್ಧಾರದಿಂದ, ತನ್ನಿಂದ ಇನ್ನು ಗೃಹಿಣಿ ಆಗಿರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲವೆಂದು ತಿಳಿದು, ತಾನೇ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ಗಂಡನಿಗೆ ಮದುವೆ ಮಾಡುವುದು. ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯಾಗುವುದು. ಒಂದು ಬಹುಮುಖ ಪ್ರತಿಭೆಯ ತುಂಟ ಹುಡುಗಿಯಿಂದ, ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಹತಾಶೆಯಿಂದ ಬೆಂದು, ಆ ದುಃಖದ ಪಾಕದಲ್ಲಿ ಮಿಂದು ಸಿಹಿಯಾದ ಗಟ್ಟಿ ಮಹಿಳೆಯಾಗಿ ಹಾಗೂ ಡಾಕ್ಟರ್ ಆಗಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮುವ ಆ ಪರಿವರ್ತನೆಯ ಜೀವನ ಬಹು ಸೊಗಸಾಗಿದೆ. ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಬೆಂದು ಪಕ್ವವಾಗಿ ಮತ್ತೆ ಜೀವನದ ಕಡೆ ಆಶಾಭಾವನೆಯಿಂದ ಮರುಳುವುದಿದೆಯಲ್ಲ ಅದೇ ಜೀವನದ ಬಹು ದೊಡ್ಡ ಸಾಧನೆ ಮತ್ತು ಇಂದಿನ ನಮ್ಮ ಶಿಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಚಿಕ್ಕಂದಿನಿಂದಲೇ ನಾವು ಹೇಳಿಕೊಡಬೇಕಾಗಿರುವ ಪಾಠ.
‘ಅಪಸ್ವರ’ ಕಾದಂಬರಿ ಕೊನೆಗೆ ಆಕೆ ಮಗಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುವ ದುರ್ಘಟನೆಯಿಂದ ಮುಗಿದರೆ, ‘ಅಪಜಯ’ ಆಕೆ ವೈದ್ಯಳಾಗಿ ಸಂಸಾರವನ್ನೇ ತೊರೆದುಬಿಡುವ ಜಿತೇ೦ದ್ರಿಯತ್ವಕ್ಕೆ ಸನ್ನಿಹಿತವಾಗುವ ಘಟನೆಯಿಂದ ಮುಕ್ತಾಯಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಇಂತಹುದೇ ನನಗೆ ಬಹು ಮುಖ್ಯ ಎಂಬ ದೃಢ ಸಂಕಲ್ಪದಿಂದ ಬದುಕುವ ಒಂದು ದಿಟ್ಟ ಮನೋಧೈರ್ಯವುಳ್ಳ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವವನ್ನು ಮೀರಳಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು. ಗಾಳಿ ಬಂದ ಕಡೆ ತೂರಿಕೋ, ಅದು ಕೂಡ ಹೇಗೆ ಬೇಕಾದರೂ ತೂರಿಕೋ ಎಂಬುದನ್ನು ಸರಸಳ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು.
ಈ ಎಲ್ಲದರ ಮಧ್ಯೆ ಬುದ್ಧಿ ಮತ್ತು ವಿವೇಕಕ್ಕಿಂತ, ಭಾವೋದ್ವೇಗಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಪಂಚೇಂದ್ರಿಯಗಳ ಸಂವೇದನೆಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ, ಬದುಕುವ ವ್ಯಕ್ತಿಚಿತ್ರವನ್ನು ಶಾಮುವಿನಲ್ಲಿ ಕಾಣಬಹುದು. ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ ನಮ್ಮನ್ನು ತಲ್ಲೀನಗೊಳಿಸಿ, ನಮ್ಮನ್ನು ಸರಸರನೆ ಓದಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುವ ಪುಸ್ತಕಗಳಿವು.
ತ್ರಿವೇಣಿಯವರ ‘ಬೆಳ್ಳಿಮೋಡ’ ನಾನು ಮೊದಲು ಓದಿದ ಕಾದಂಬರಿ. ಆ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಕೂಡ ನೋಡಿದ್ದೇ. ಕಲ್ಪನಾ ಅವರ ಮನೋಜ್ಞ ಅಭಿನಯ , ಆಹ್ ಮತ್ತದೊಂದು ಬೇರೆಯೇ ಲೋಕ ಬಿಡಿ. ನನಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾದುದು, ಈ ಕಾದಂಬರಿ ಏಕೆ ಸಿನಿಮಾ ಆಗಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು. ಆದರೆ, ನಾನು ನನ್ನ ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಪಾತ್ರ ಸೃಷ್ಟಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡೇ ಕಾದಂಬರಿ ಓದಿದೆ, ಅದು ಬೇರೆ ವಿಷಯ. ನವಿರಾದ ಅಂತಃಕರಣವನ್ನು ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮನದಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಸಿ, ಕನಿಕರ, ಕರುಣೆ ಮತ್ತು ಹೆಮ್ಮೆ ಈ ಮೂರರ ಮಧ್ಯದ ಒಂದು ಭಾವಕ್ಕೆ ತಂದು ನಮ್ಮನ್ನು ಹಚ್ಚಿಸಿ ಕಾದಂಬರಿ ಕೊನೆಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ. ನೀವೂ ಒಮ್ಮೆ ಓಡಿ ನೋಡಿ!

-ಮಾನಸ ಆರ್ ಕುಲಕರ್ಣಿ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s